Adam Hanuszkiewicz jest jednym z najwybitniejszych współczesnych reżyserów i aktorów teatralnych.

Jego chwyty sceniczne, między innymi hondy z Balladyny czy drabina z Kordiana, przeszły do historii.

Urodził się we Lwowie 16 czerwca 1924 roku.

Debiutował w teatrze w roku 1945, spędził więc na scenie już blisko 60 lat.

„Teatr Hanuszkiewicza” (tak nazywany w Polsce) gościł w latach 1963–1995 we wszystkich prawie stolicach państw europejskich od Paryża i Londynu po Moskwę i Helsinki.

W latach 1956–63 był dyrektorem artystycznym Telewizji Polskiej. Realizował w tym czasie, jako jedyny w Europie, klasyków wielkiej literatury europejskiej, między innymi Moliera, Shakespeare'a, Dostojewskiego, Czechowa, Twaina, Eliota, Sartre'a oraz klasykę narodową od Mickiewicza po Mrożka i Gombrowicza.

Przez czternaście lat grał, reżyserował i dyrektorował w Teatrze Narodowym w Warszawie (od 1968 do 1982 roku). Prowadził tam dwie sceny. Jego przedstawienia klasyki grane były latami, osiągając liczbę pięciuset (Wesele Wyspiańskiego, Balladyna Słowackiego i Miesiąc na wsi Turgieniewa). Frekwencja widowni sięgała 100% w skali rocznej (dokładnie 96,2%). Był to jedyny teatr w  Europie, przed którym sprzedawano na czarnym rynku bilety w cenie większej niż dziesięciokrotność zwykłej.

Przez całe swoje życie, po dziś dzień, wywołuje swoimi przedstawieniami skrajne opinie. Recenzenci gazet codziennych piszą o nim od lat „wymóżdżacz teatru polskiego”, „jak się jest na dnie teatru polskiego, spod spodu słychać pukanie Hanuszkiewicza”, „niszczyciel kultury polskiej”.

Obecnie jest dyrektorem Teatru Nowego.

W roku 1990 Adam Hanuszkiewicz wydał w Wydawnictwie BGW książkę „Psy, hondy i drabina”.

W 2003 roku nakładem Wydawnictwa Do ukazała się książka Adama Hanuszkiewicza pt. „Zbyt duża różnica płci...”,

Człowiek, który rozumie życie i być może dlatego potrafi mądrze się nim cieszyć. Znajduje to odzwierciedlenie w jego życiowym motto, szczególnie ciekawym w kontekście jego najnowszej książki: „Wszystko marność nad marnościami, ale od czasu do czasu – jakże rozkoszna!”.